Iedere zichzelf respecterende woongroep in N. heeft een huisduitser. Wij hebben er zelfs twee. Maar, door een repatriërende verhuisbeweging van huisduitser 1 wordt het huisduitsercount gehalveerd. Groot leed in Huize Punkt. Maar bij het leed werd niet lang stilgestaan. Praktische overwegingen wonnen het van emoties. Er is namelijk een substituut nodig, daar anders huisrekeningproblemen op de loer liggen.

Er zijn meerdere kanalen om in uw huis aan nieuw volk te komen. De analoge wijze, door in de stad kamerbriefjes te zoeken of via via aan nieuwe medebewoning te komen. Echter, de luiheid heeft zich meester gemaakt mij en mijn huisgenoten, waardoor gekozen werd voor nieuwmodische technieken. De digitale weg was daarom het pad dat bewandeld werd. De gebaande paden van Kamernet.

Echt. Als je je mailbox vol wil laten spammen door spontane meiden van 18 uit Boekel, kies voor Kamernet. Een kritische preselectie leerde dat ruim 80% van de reacties onder de expliciet vermelde leeftijdsgrens van 22 lag. Van deze 80% noemde minimaal de helft zich "spontaan", anderen noemde zich "lekker gek" of beweerden "Brabantse gezelligheid" mee te nemen. Helaas voor deze spontane meiden: met dank aan mijn vetorecht kan ik alle ongewenste Brabantse gezelligheid-meebrengende spontane, lekker gekke elementen buiten de deur houden. En zo geschiedde.

Maargoed. Donderdag is er "kijkavond". Spontane meiden zijn in ieder geval uitgesloten. Ik ben benieuwd of we een nieuwe linzenadorerende vegetarische neo-marxistische biohuisgenoot binnen kunnen halen.

Er zijn van die dagen. Dan is het leed onoverkomelijk. Dan ga je met asymmetrische bakkebaarden de deur uit vanwege een ongecontroleerde scheerbeweging eerder die ochtend. Dan loopt je dagelijkse NRC-Next-sudoku binnen vijf minuten vast als gevolg van algehele verstandsverbijstering en zijn je collega's onuitstaanbaar vanwege al hun verzuurde ambtenarengrappen.

Soms wil je dat dingen zullen zijn, zoals jij wil. Soms maakt je dingen in je hoofd zoals je wilt dat ze zijn, vooruitlopend op de bevestiging of dit wel of niet zo zal zijn. Toen ik begon met studeren heb ik mening kijkavond in opperste staat van hysterie verlaten, om vervolgens na het negatief berichtende telefoontje in een emotioneel labiele gemoedstoestand te geraken. Bij tentamens gold hetzelfde. "Dit tentamen moet goed gemaakt zijn", zong het door mijn hoofd. Maar een blik op intranet leerde mij snel anders. Maar soms viel het mee en werden de studentenkamers van verschillende kijkavonden ook daadwerkelijk mijn kamer en bleken vermoedelijk met goed resultaat behaalde tentamens dat ook te zijn.

Sommige mensen groeien over dit mechanisme heen. Ze leren uit ervaring dat je beter een slag om de arm kunt houden en dat je die manische bui beter kunt bewaren voor het moment dat deze ook gerechtvaardigd is. Zo'n iemand ben ik niet, maak ik op uit mijn huidige geestelijke gesteldheid.

Op dit moment zit ik op het punt dat ik mogelijkerwijs een baan ga hebben bij de meest geweldige organisatie ooit. Al na mijn "oriënterende gesprek" heb ik psychisch mijn verhuizing, mijn NS-trajectkaart en het opzeggen van mijn oude "baan" al geregeld, zonder ook maar te weten of ze mij een contract aan willen bieden. Ik weet dat het niet slim is en dat ik heel hard op mijn tere gezichtje kan vallen. Het verlossende woord zal binnenkort daarentegen uitsluitsel bieden.

Wordt vervolgd.

Toen ik nog op de middelbare school zat, leerde men mij tijdens biologieles dat bomen in de herfst de stof die hun bladeren groen kleurt, de bladgroenkorrels, aan hun bladeren onttrekken. Onze gewortelde vrienden slaan deze bladgroenkorrels elders op. Zo kunnen zij hun geproduceerde groenkorrels op het moment dat het voorjaar daar is, weer hergebruiken. Iets wat voor hen wel zo gemakkelijk is, maar de mensheid opzadelt met een heel spectrum aan herfstkleuren. Meestal verwacht men dat men in de loop van september met dit fenomeen geconfronteerd wordt. Maar toen ik vanochtend in alle haast naar mijn werk fietste, concludeerde ik dat dit proces al in volle gang was. Eerder deze week dacht ik me vergist te hebben, maar de hoeveelheid donkerrode bladeren in de bomen aan de Muntweg werd alleen maar groter. Het wordt werkelijk herfst. Het is onomkeerbaar.

Er zijn dingen die verband houden met het gaan van de bladgroenkorrels. Niet alleen de weeë verrottingslucht die de lucht vult is het gevolg van de ingetreden herfst. Het opduiken van wikkellappen is eveneens iets wat met dit seizoen samenhangt. "Wikkellap???", hoor ik u denken. Maar hij of zij die in een eerder verleden geconfronteerd is met snobistische vrouwen van middelbare leeftijd en ouder, weet wat ik bedoel. Een wikkellap wordt op zorgvuldige wijze over het bovenlichaam gedrapeerd en vervolmaakt met een in het oog springende broche. Het is juist deze leeftijdsgroep die en masse naar de wikkellap grijpt, omdat het nog te warm is voor een winterjas, maar te koud voor zomerkledij.

Het jaar kent een wikkellapperiode gedurende het komen en gaan van de bladeren. Maar degene die denkt dat men dezelfde wikkellap kan gebruiken in het voor- en najaar heeft het duidelijk mis en kan op hoon van ervaren wikkellapdraagsters rekenen. De kleuren van wikkellappen variëren namelijk per wikkellapseizoen. In het voorjaar in heerlijke frisse pasteltinten. In het najaar in heerlijke toepasselijke aardetinten, als voorbereiding op de donkere periode die volgt. Wikkellappen koopt men al bij de Bijenkorf voor een luttel bedrag, maar ook in de wat meer exclusievere zaken liggen dikke stapels wikkellappen te wachten op een baasje.

De bank, de leeslamp en de boekencollectie heb ik zien passeren, nadat de buurmannen hier mee aan de haal gingen. Uit dit tafreel zou een buurman-change kunnen blijken. Maar dingen zijn soms niet wat ze lijken. Eerder hing er bord 'te koop' aan het raam. De inwisselbare buurman wordt niet gewisseld, maar buurman en buurman gaan hun geluk elders continueren. Het leek namelijk al langer erg goed te gaan in het roze paradijs naast ons. In ieder geval beter dan in mijn roze eenmansparadijs.

Maar geen buurman en buurman meer. Hoe een verlies! Nooit meer zal ik mijn marktwaarde kunnen ervaren door twee prikkende blikken bij het passeren van hun raam. Buurman zal nooit meer door zijn hond uitgelaten worden in onze straat. Het boodschappenwagentje van buurman zal ik nooit meer onhandig ingeparkeerd zien worden. Ze laten een leegte achter en dat is ook hoe ik mij voel.

Ik ben nog niet achter wie buurman en buurman zullen vervangen. Maar uitgaande van de verkoopprijs verwacht ik twee kapitaalkrachtige juppen, al dan niet voorzien met kinderen met namen als Luna, Sterre en Merlijn. Dat zou werkelijk een nachtmerrie betekenen. Echt, de waarde van twee loernichten in het huis naast je, ontdek je pas als ze er niet meer zijn.

Mijn drang naar nieuwe essentials en afschuw van dat wat werken heet bracht mij naar Berlijn. Berlijn stond er fijn bij, met hier en daar een gerafeld DDR-randje. En er was iets duidelijk veranderd in het straatbeeld. Er waren verkiezingen.

Wat de verkiezingsposters die in Berlijn iedere honderd meter aan een latarenpaal geknusteld zijn, nu zo vermakelijk maken in tegenstelling tot de Nederlandse partijpropaganda, zijn de afgebeelde personen op de poster. Getoupeerde vrouwen, depressieve Oostduitsers, eko-sosjalisten en in pak gestoken liberalen. Allen zijn daar. Met leuke namen, waarvan je jaloers bent dat je ze nooit van je ouders hebt mogen krijgen.